ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ

 Πόσοι και πόσοι δεν έχουμε αναρωτηθεί « Μα καλά πώς γίνεται να είναι τόσο ηλίθιος; ». Ε, δεν είστε μόνοι σας. Κοτζάμ επιστήμονες έχουν ασχοληθεί με το θέμα « ηλιθιότητα ».

 Το 1976 ο Κάρλο Μ. Τσιπόλα, καθηγητής οικονομικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, δημοσίευσε μελέτη με θέμα τη δύναμη που θεωρούσε ότι αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα: ΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ.

  Οι ηλίθιοι, όπως εξηγεί ο Τσιπόλα, έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Είναι πάρα πολλοί, δεν έχουν λογική, προκαλούν προβλήματα σε άλλους χωρίς να έχουν κάποιο όφελος οι ίδιοι.

Αρα, απειλούν την γενικότερη ευημερία της κοινωνίας. Δεν υπάρχουν άμυνες ενάντια στην ηλιθιότητα, έλεγε ο Ιταλός καθηγητής. Ο μόνος τρόπος για να σωθεί η κοινωνία από το βάρος που της επιβάλλουν οι ηλίθιοι, είναι αν οι έξυπνοι δουλέψουν δυο φορές σκληρότερα για να ισορροπήσουν τις απώλειες.

 Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτό που ο Τσιπόλα θεωρούσε τους πέντε νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας.

 ΝΟΜΟΣ 1. Πάντα υποτιμούμε τον πραγματικό αριθμό των ηλίθιων γύρω μας.

Ασχετα με το πόσοι ηλίθιοι νομίζετε ότι υπάρχουν γύρω σας, να ξέρετε ότι είναι πάντα παραπάνω. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι κάποιους τους θεωρούμε αυτόματα έξυπνους λόγω σπουδών ή δουλειάς. Δεν είναι. Γεγονός που μας οδηγεί στο 2^ο νόμο.

  ΝΟΜΟΣ 2. Η πιθανότητα να είναι κάποιος ηλίθιος δεν έχει να κάνει με κανένα άλλο από τα χαρακτηριστικά του.

  Ο καθηγητής τονίζει πως στατιστικά η ηλιθιότητα παραμένει αναλλοίωτη σε ποσοστό σε όλους τους πληθυσμούς. Κάθε κατηγορία που μπορείτε να φανταστείτε ( φύλλο, εθνικότητα, φυλή, μόρφωση, εισόδημα ) έχει ένα συγκεκριμένο ποσοστό ηλίθιων.

Υπάρχουν ηλίθιοι καθηγητές πανεπιστημίου, ηλίθιοι αρχηγοί κρατών, και ηλίθιοι διπλωμάτες. Υπάρχουν ηλίθιοι σε κάθε κράτος στον πλανήτη γη και είναι πολύ δύσκολο να πούμε πόσοι ακριβώς είναι.

  ΝΟΜΟΣ 3 . Ένας ηλίθιος άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί απώλειες σε άλλους ανθρώπους, παρόλο που εκείνος δεν αποκομίζει τίποτα ή μπορεί και ο ίδιος να έχει απώλειες.

  Ο Τσιπόλα έλεγε ότι αυτός ήταν ο χρυσός νόμος της ηλιθιότητας.

Ένας ηλίθιος άνθρωπος είναι κάποιος που βλάπτει τους άλλους χωρίς ο ίδιος να κερδίζει απαραιτήτως κάτι.

 Αυτός ο νόμος μας συστήνει άλλους τρεις τύπους που σύμφωνα με τον καθηγητή, συνυπάρχουν με την ηλιθιότητα.

  Πρώτον υπάρχουν οι έξυπνοι, οι πράξεις των οποίων ευεργετούν και τους ίδιους αλλά και τους γύρω τους. Μετά συναντάμε τον ληστή, που επωφελείται εις βάρος άλλων. Τέλος, βλέπουμε τον αβοήθητο, του οποίου οι πράξεις βοηθάνε μόνο τους άλλους και όχι τον ίδιο. Οι όχι-ηλίθιοι είναι η ομάδα με τα περισσότερα μειονεκτήματα και την μεγαλύτερη ασυνέπεια. Κάποιες φορές δρούμε έξυπνα, κάποιες φορές γινόμαστε εγωιστές ληστές, κάποιες φορές είμαστε αβοήθητοι και αφήνουμε να μας εκμεταλλευτούν και κάποιες φορές είμαστε λίγο απ΄όλα ( γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι ).

 Παρόλα αυτά η συνεπής ηλιθιότητα είναι το μόνο συνεπές που έχουν οι ηλίθιοι. Αυτό είναι που κάνει τους ηλίθιους τόσο επικίνδυνους.

  ΝΟΜΟΣ 4 . Οι όχι ηλίθιοι άνθρωποι υποτιμούν πάντα την δύναμη των ηλίθιων.

 Για την ακρίβεια όσοι δεν είναι ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς το πόσο χρονοβόρα και επιβλαβής είναι η συναναστροφή με ηλίθιους και ότι πάντα οδηγεί σε ολέθρια λάθη. Υποτιμάμε πάντα τους ηλίθιους με κίνδυνο να την πατήσουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτό μας οδηγεί και στον τελευταίο νόμο.

  ΝΟΜΟΣ 5 . Ένας ηλίθιος άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου.

 Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τους ηλίθιους. Η διαφορά ανάμεσα στις κοινωνίες που καταρρέουν από το βάρος των ηλιθίων και σε αυτές που καταφέρνουν να τους αφομειώνουν, είναι η φτιαξιά των έξυπνων μελών τους. Αυτών που προχωρούν παρά τα εμπόδια που τους βάζουν οι ηλίθιοι, που ισορροπούν όλα όσα χάνονται εξαιτίας των ηλίθιων

ΕΓΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΓΙΑ ΜΟΣΧΕΥΜΑ ΜΥΕΛΟΥ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ

ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΟΚ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΠΑΝΕ.........!!!!!

Λαός κοιμώμενος, που αφυπνίζεται μόνο όταν θιγεί η ομαδάρα του, χάνει κάθε δικαίωμα «δια να ομιλεί»
Ο Έλληνας δεν βγάζει άχνα για την πλήρη διάλυση της δημόσιας Υγείας και των νοσοκομείων, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας χτυπάει παλαμάκια όταν η αστυνομία μπουκάρει στα σπίτια του και τον τουλουμιάζει στο ξύλο, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας αποδέχεται με χαρά την κοροϊδία με τις αόρατες «αυξήσεις» των συντάξεων, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας χαζογελάει όταν ο υπουργός Ανάπτυξης καταργεί την προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας παριστάνει ότι δεν θυμάται τις φλογερές προεκλογικές υποσχέσεις που ήδη κλειδώθηκαν στα συρτάρια, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας αντικαθιστά μετά χαράς τα σχολικά βιβλία με μεσαιωνικά άμφια και ράσα, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας ανέχεται την κοροϊδία και τη νεοφασιστική τακτική της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο.               Ο Έλληνας θεωρεί φυσιολογικό τον διεθνή διασυρμό και την πλήρη ανυποληψία στα εθνικά θέματα, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας παρακολουθεί αδιάφορος τα προκλητικά καμώματα της «τυφλής» Δικαιοσύνης, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας βλέπει τον λαοπρόβλητο πρωθυπουργό του να λείπει συνεχώς σε διακοπές, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας κάνει σλάλομ ανάμεσα σε ιπτάμενες σφαίρες και καταπίνει την επιλεκτική αστυνομοκρατία αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας εξακολουθεί να στηρίζει με τρία χέρια τη χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε μεταπολιτευτικά ο τόπος, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας διασκεδάζει με το απίστευτο όργιο ρουσφετιών και νεποτισμού, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας επιβραβεύει με μονάδες τηλεθέασης το αβυσσαλέο γκρεμοτσάκισμα της δημοσιογραφίας, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας κολυμπάει στην αμορφωσιά και στην ξενοφοβία, αλλά βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Και να πεις ότι καταλαβαίνει από μπάλα; Ότι το αντάρτικο των ημερών αξίζει τον κόπο και τις ερεθισμένες φωνητικές χορδές;
Ο Έλληνας παρακολουθεί με ζήλο ένα πρωτάθλημα κακοποιών, διαφθοράς και στημένων αγώνων. Και  μολαταύτα βγαίνει στους δρόμους για το ποδόσφαιρο. Με μία φράση, ο Έλληνας έχει την κυβέρνηση που του αξίζει. Ποδόσφαιρο ψηφίζει, πέναλτι και κόκκινη κάρτα θα εισπράξει. Λαός που κοιμάται όρθιος και κινητοποιείται μόνο για τη μπάλα χάνει κάθε δικαίωμα στη διαμαρτυρία, στην ευημερία και στην έξωθεν καλή μαρτυρία. Ζει σε μισογκρεμισμένη παράγκα γεμάτη τρωκτικά, αλλά τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η «παράγκα» της μπάλας.
Τα είπε ο προφήτης Τζιμάκος καλύτερα από μένα. Όλη η χώρα προσκυνά λερωμένα σώβρακα και τρύπιες φανέλες. Δεν χρειάζονται λοιπόν να χαλάμε τις ζαχαρένιες μας, με πολιτικολογίες, αναλύσεις και άλλες ασκήσεις λογικής.
Η θρυλάρα και η παοκάρα να κερδάνε και όλοι οι άλλοι ας πάνε να κοιμηθούνε.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ!!

   ΤΡΑΠΕΖΕΣ.
Αύξηση προμηθειών

Την ίδια ώρα που τα πιστωτικά ιδρύματα μηδένιζαν τα επιτόκια καταθέσεων, χρέωναν ολοένα και περισσότερες προμήθειες για τις υπηρέσιες που προσφέρουν στην πελατεία τους. Εκτιμάται ότι εντός του 2019 συνολικά οι τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Πειραιώς , Eurobank και Alpha Bank) εισέπραξαν περισσότερα από 1,5 δισ. ευρώ σε προμήθειες. Η νομιμότητα κάποιων εξ αυτών έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση από την Επιτροπή Ανταγωνισμού στην μεγάλη έρευνα που διεξάγει. Ωστόσο παρά τον έλεγχο που ξεκίνησε στις αρχές Νοεμβρίου η Επιτροπή Ανταγωνισμού με την "έφοδο" της στα κεντρικά γραφεία των τραπεζών, ο χορός των "περίεργων" προμηθειών καλά κρατεί. Τελευταίο κρούσμα αποτελεί η χρέωση από την Τράπεζα Πειραιώς 5 ευρώ ανήμερα πρωτοχρονιάς στους πελάτες του e-banking "ως προμήθεια εγγραφής." την οποία τελικά η τράπεζα αναγκάστηκε να πάρει πίσω την χρέωση αυτή μετά το σάλο που ξέσπασε.
 Για τη νέα χρονιά η πορεία των επιτοκίων καταθέσεων δεν αναμένεται να αντιστραφεί. Άλλωστε στις περισσότερες χώρες του ευρώ οι τράπεζες δραστηριοποιούνται σε περιβάλλον "αρνητικών επιτοκίων", το οποίο αργά αλλά σταθερά μεταφέρεται και στην ελληνική αγορά. Ηδη το Ελληνικό Δημόσιο προσφέρει αρνητικά επιτόκια στα τρίμηνα και εξάμηνα έντοκα γραμμάτια. Είναι αναμενόμενο ότι θα ακολουθήσουν και οι τράπεζες, εφόσον συνεχιστεί η ίδια πολιτική από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και διαμορφωθεί το κατάλληλο οικονομικό περιβάλλον (μείωση των κόκκινων δανείων, αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και των ίδιων των τραπεζών). Ο αρμόδιος υφυπουργός Οικονομικών Γ. Ζαββός δήλωσε πρόσφατα ότι το 2020 οι τράπεζες θα μειώσουν τα "κόκκινα" δάνειά τους κατά 30 δισ. ευρώ ή κατά 40% του συνολικού όγκου των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Η κυβέρνηση ξεχνάει ότι οι τράπεζες δεν είναι απλές ιδιωτικές επιχειρήσεις

Με πρόσφατη αλλαγή στον Ποινικό Κώδικα, η κυβέρνηση άπλωσε ένα πέπλο ποινικής ασυλίας στα στελέχη των τραπεζών, αλλά και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων, στις οποίες περνούν όλο και περισσότερα προβληματικά δάνεια. Ένας εισαγγελέας που θα λάβει καταγγελίες με οποιοδήποτε τρόπο, από μια εμπιστευτική αναφορά έως δημόσιες αποκαλύψεις από τον Τύπο, για πράξεις και παραλείψεις που πιθανόν ζημιώνουν μια τράπεζα, με σκοπό να αποκομίσουν αθέμιτα οφέλη κάποια στελέχη, έχει πλέον «δεμένα χέρια». Δεν μπορεί να επέμβει αυτεπάγγελτα. Ο μόνος δρόμος που μένει ανοικτός για να επέμβει η Δικαιοσύνη είναι αν υποβληθεί μια έγκληση από την ίδια τη διοίκηση της τράπεζας. Μάλιστα, ήδη έχει αρχίσει μια αντίστροφη μέτρηση για να «σβήσουν» όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις, που διερευνούσε για χρόνια η Δικαιοσύνη και αφορούν το αδίκημα της απιστίας, με τις τράπεζες να φέρονται ότι έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από ενέργειες στελεχών τους. Στις αρχές του 2020 θα έχει περάσει η μεταβατική περίοδος τριμήνου και, αν ως τότε δεν έχουν υποβάλει οι ίδιες οι τράπεζες εγκλήσεις για τα αδικήματα που διερευνήθηκαν αυτεπάγγελτα από τη Δικαιοσύνη, όσοι έχουν κατηγορηθεί θα αποφύγουν τις πιθανές συνέπειες των πράξεών τους.
Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων επισήμανε τον κίνδυνο της ατιμωρησίας
Η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδος υπογράμμισε, χωρίς η παρέμβαση της να ληφθεί υπόψη από την κυβέρνηση, ότι «η αξιόποινη πράξη της κακουργηματικής απιστίας διώκεται πλέον κατ’ έγκληση και όχι αυτεπαγγέλτως» και επισήμανε «τον κίνδυνο ατιμωρησίας αλλά και διεθνούς έκθεσης της Χώρας, καθώς δεκάδες υποθέσεις που βρίσκονται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, της ανάκρισης αλλά και στην ακροαματική διαδικασία, κινδυνεύουν, να ριφθούν στον κάλαθο των αχρήστων, ως ποινικά μη αξιόλογες και η Χώρα να εκτεθεί διεθνώς ως αναποτελεσματική στην δίωξη σοβαρότατων εγκλημάτων και ιδίως της διαφθοράς και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος». Για να δικαιολογήσει την καθιέρωση αυτού του ιδιότυπου καθεστώτος ασυλίας, η κυβέρνηση προέβαλε ένα επιχείρημα οικονομικής αποτελεσματικότητας. Οι τράπεζες καλούνται, σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, να ρυθμίσουν μεγάλου ύψους «κόκκινα» δάνεια, για να μπορέσουν να επανέλθουν σε κανονική λειτουργία και να χρηματοδοτήσουν τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Συνεπώς, θα πρέπει να μην είναι εκτεθειμένα τα στελέχη τους σε πιθανόν κακόβουλες αιτιάσεις και σε εισαγγελικές έρευνες για τις ρυθμίσεις που θα κάνουν, ώστε να μπορούν απερίσπαστα να ρυθμίζουν και να «κουρεύουν» δάνεια, προς χάριν της οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό το επιχείρημα δεν μπορεί να σταθεί σε οποιαδήποτε λογική εξέταση, ενώ προϋποθέτει μια προσβλητική για το θεσμό της Δικαιοσύνης παραδοχή: ότι οι εισαγγελικές αρχής αυτής της χώρας είναι έρμαια κάθε κακόβουλου καταγγέλλοντος και προχωρούν σε διερεύνηση υποθέσεων χωρίς να υπάρχουν σοβαροί λόγοι, προκαλώντας αναίτια βλάβη στο τραπεζικό σύστημα. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύει. Αν θεωρήσουμε ότι οι εισαγγελείς, για οποιοδήποτε λόγο, δεν είναι σε θέση να επιτελέσουν με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και επαγγελματισμό το έργο τους, απαξιώνουμε ένα βασικό πυλώνα του Κράτους Δικαίου και ανοίγουμε την πόρτα στην ανομία. Στο εξής, ακόμη και σε ένα υποθετικό σενάριο όπου μια οργανωμένη συμμορία τραπεζικών στελεχών χαρίζει συστηματικά δάνεια για να αποκομίζει οικονομικά ανταλλάγματα, τα χέρια των εισαγγελέων θα είναι δεμένα και ο μόνος τρόπος για να διερευνηθεί τέτοια υπόθεση θα είναι να την καταγγείλει η ίδια η διοίκηση της τράπεζας, «στη βάρδια» της οποίας έδρασε η συμμορία -όλοι καταλαβαίνουν ότι μια τραπεζική διοίκηση έχει αρκετούς λόγους να μην επιθυμεί τέτοια αποκάλυψη, που θα εγείρει θέμα αναζήτησης και δικών της ευθυνών.
Η κυβέρνηση ξεχνάει ότι οι τράπεζες δεν είναι απλές ιδιωτικές επιχειρήσεις
Περαιτέρω, όμως, η κυβέρνηση μοιάζει να ξεχνάει ότι οι τράπεζες δεν είναι απλές ιδιωτικές επιχειρήσεις, που αν ζημιωθούν από ενέργειες στελεχών τους η απώλεια θα περιορισθεί στην ιδιωτική σφαίρα. Οι ελληνικές τράπεζες δεν διαχειρίζονται απλώς χρήματα των καταθετών, αλλά η ίδια η ύπαρξή τους σήμερα οφείλεται στις μεγάλες θυσίες των φορολογούμενων πολιτών. Μάλιστα, έκθεση στελεχών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα αποκάλυψε ότι η Ελλάδα πλήρωσε το υψηλότερο τίμημα από κάθε άλλη χώρα για να σταθεροποιήσει τον τραπεζικό της τομέα στη διάρκεια της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Η έκθεση καταγράφει όλες τις παρεμβάσεις που έγιναν από το 2007 ως το 2017 σε παγκόσμια κλίμακα για τη διάσωση τραπεζών και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το κόστος στην Ελλάδα ήταν το μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα. Το συνολικό κόστος των ενισχύσεων στις τράπεζες (μαζί με τις εγγυήσεις) έφθασε το 46,3% του ΑΕΠ του 2017, δηλαδή ήταν τάξεως των 83 δισ. ευρώ. Αφαιρώντας τις ανακτήσεις, την αξία μετοχών που κράτησε το Δημόσιο και τους τόκους και προμήθειες που πλήρωσαν οι τράπεζες για δάνεια και εγγυήσεις, οι συντάκτες της έκθεσης καταλήγουν ότι η καθαρή δημοσιονομική επιβάρυνση έφθασε στην Ελλάδα στο 19,9% του ΑΕΠ. Στις ΗΠΑ, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν οριακά αρνητικό, δηλαδή το κράτος έσωσε τις τράπεζες και βγήκε κερδισμένο! Όταν μια χώρα έχει αναλώσει πόρους που αντιστοιχούν σχεδόν στο ένα πέμπτο του ΑΕΠ της για να κρατήσει όρθιο το τραπεζικό σύστημα σε μια κρίση, είναι αδιανόητο να αφήνεται η διαχείριση αυτού του δημόσιου πλούτου μακριά από κάθε έλεγχο της Δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο για να γίνει η ατιμωρησία κανόνας
Ο δρόμος που ανοίγει είναι ολισθηρός και επικίνδυνος: όταν η ίδια η Πολιτεία αφήνει στις ίδιες τις τραπεζικές διοικήσεις το ρόλο του εισαγγελέα, τότε ανοίγει το δρόμο για να γίνει η ατιμωρησία κανόνας. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προχώρησε σε μια νομοθετική πρωτοβουλία, που έκανε την Ελλάδα «μαύρο πρόβατο» της διεθνούς κοινότητας, σε ό,τι αφορά τα θέματα της αντιμετώπισης του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, καθώς καταστρατηγήθηκε ένας βασικός κανόνας των αρχών που ασχολούνται διεθνώς με το θέμα: στους υπόπτους για ξέπλυμα πρέπει να επιβάλλεται δέσμευση περιουσιακών στοιχείων μέχρι να κριθεί η υπόθεσή τους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταστρατήγησε αυτό τον κανόνα, δίνοντας τη δυνατότητα στους διωκόμενους για ξέπλυμα (ανάμεσά τους ουκ ολίγοι μεγαλόσχημοι του επιχειρηματικού μας στερεώματος) να αποδεσμεύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία με την παρέλευση 18μήνου. Δείχνοντας μεγάλη ευαισθησία στην προστασία των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των διωκόμενων για ξέπλυμα, η κυβέρνηση ισχυρίσθηκε ότι δεν μπορούν να καταστρέφονται πολίτες, στερούμενοι το δικαίωμα τους στην περιουσία, μέχρι να ολοκληρωθούν οι δικαστικές διαδικασίες, που συνήθως έχουν μεγάλη διάρκεια στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι, σε αυτή την περίπτωση, τα επιχειρήματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν ακούγονται πειστικά. Αν η κυβέρνηση έχει ειλικρινή ανησυχία για τις μακρές διαδικασίες της Δικαιοσύνης, που μπορεί να θίγουν ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι που άλλωστε συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, όταν οι καθυστερήσεις δημιουργούν καθεστώς αρνησιδικίας, δεν έχει παρά να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να ενισχύσει τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και της αρμόδιας Αρχής για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες και να σταματήσουν να παραβιάζονται τα δικαιώματα των υπόπτων. Όμως, δεν ανακοινώθηκε κάποιο μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση. Το μόνο «διορθωτικό» μέτρο που μπόρεσε να επινοήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν η ουσιαστική αποδυνάμωση ενός βασικού μηχανισμού αντιμετώπισης του ξεπλύματος, που δίνει και νόημα στις σχετικές έρευνες των αρχών: αν ένας ύποπτος για ξέπλυμα αποδεσμεύει περιουσιακά στοιχεία που έχουν, πιθανόν, αποκτηθεί παράνομα μέσα σε ένα 18μηνο και του δίνεται η δυνατότητα να τα κρύβει από τις αρχές και, ενδεχομένως, να βρίσκει ασφαλές καταφύγιο στο εξωτερικό, τότε ποια είναι η αξία των ερευνών που γίνονται από τις αρχές;
Η παροχή ασυλίας στους τραπεζίτες και η απονεύρωση του θεσμικού πλαισίου για το ξέπλυμα ενισχύουν την εικόνα της Ελλάδας ως χώρας με αδύναμους θεσμούς
Το μόνο βέβαιο είναι ότι μεταρρυθμίσεις, όπως η παροχή ασυλίας στους τραπεζίτες και η απονεύρωση του θεσμικού πλαισίου για το ξέπλυμα ενισχύουν την εικόνα της Ελλάδας ως μιας χώρας με αδύναμους θεσμούς. Αν η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την ηθική πλευρά αυτού του προβλήματος, ας δει την οικονομική, αφού ο βασικός της στόχος είναι να φέρει επενδύσεις στη χώρα και να επιταχύνει την ανάπτυξη: ποιος ξένος επενδυτής, άραγε, θα τοποθετήσει τα κεφάλαιά του στην Ελλάδα και θα κοιμάται ήσυχος, γνωρίζοντας ότι ακόμη και για βαρύτατα οικονομικά εγκλήματα, όπως η απιστία και το ξέπλυμα χρήματος, η έλλειψη ελέγχου και η ατιμωρησία αποτελούν τους βασικούς κανόνες;

ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΗΚΟΙ ΟΡΟΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Έτσι, οι σπουδαιότεροι τέτοιοι όροι, οι οποίοι έχουν κριθεί παράνομοι ως καταχρηστικοί κάποιοι πρωτόδικα και κάποιοι τελεσίδικα ή και αμετάκλητα είναι:
1. Η προμήθεια κατά την ανάληψη μετρητών με πιστωτική κάρτα.
2. Η χρέωση με έξοδα φακέλου για την έκδοση στεγαστικού δανείου.
3. Η επιβολή ποινής πρόωρης εξόφλησης (penalty) στα δάνεια μεκυμαινόμενο επιτόκιο.
4. Η αύξηση στην ετήσια συνδρομή των πιστωτικών καρτών, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση του κατόχου.
5. Η αύξηση του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών, χωρίς να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο επιτόκιο αναφοράς, όπως το Euribor ή το επιτόκιο της ΕΚΤ ( Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα).
6. Η επιβολή εξόδων κίνησης σε καταθετικούς λογαριασμούς.
7. Ο ανατοκισμός του ποσού της εισφοράς του ν. 128/75 μετά την μετακύλισή του στον Καταναλωτή.
8. Η είσπραξη προμήθειας για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου προσώπου.
9. Η επιβολή εξόδων τήρησης και παρακολούθησης στους λογαριασμούς καταθέσεων.
10. Η μονομερής μεταβολή στους όρους των λογαριασμών καταθέσεων.
11. Η επιβολή εξόδων αδράνειας κάποιου ποσού σε λογαριασμούς που δεν κινούνται για πάνω από 18 μήνες.
12. Ο υπολογισμός των τόκων των ποσών των καταθέσεων σε μεταγενέστερη ημερομηνία από αυτή που γίνεται η κατάθεση.
13. Ο περιορισμός της ευθύνης της τράπεζας σε περίπτωση που γίνει παράνομη χρήση απολεσθέντος ή κλαπέντος βιβλιαρίου κατάθεσης.
14. Η επιβολή εξόδων σε δανειολήπτες για να πάρουν βεβαίωση οφειλών, κάτι που πλέον, σύμφωνα με το νόμο 3869/2010 τα πιστωτικά ιδρύματα υποχρεούνται να παρέχουν στον αιτούντα οφειλέτη εντός δέκα (10) εργάσιμων ημερών ατελώς.
15. Η είσπραξη εξόδων χρηματοδότησης για τη χορήγηση του δανείου.
16. Η μονομερής αύξηση του επιτοκίου στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο χωρίς κάποιο λογικό κριτήριο.
17. Η απαίτηση της τράπεζας για επιστροφή του δανείου αν δεν αποδεχθεί ο πελάτης την προσαρμογή του επιτοκίου.
18. Ο υπολογισμός των τόκων του δανείου με βάση το έτος των 360 ημερών αντί για 365 με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη επιβάρυνση του δανειολήπτη.
19. Η επιβολή χρονικού περιθωρίου (π.χ. 30 ημερών) στον πελάτη για να αμφισβητήσει τις χρεώσεις του, αλλιώς θεωρείται ότι τις κάνει δεκτές.
20. Η καταβολή προμήθειας ή λειτουργικών εξόδων από τον καταναλωτή στο πιστωτικό ίδρυμα, σε περίπτωση ανάληψης μετρητών από κατάστημα ή ΑΤΜ του ίδιου πιστωτικού ιδρύματος.
21. Ο όρος που προβλέπει ότι στην περίπτωση στεγαστικού δανείου που χρησιμοποιείται για κατασκευή ή ανέγερση κατοικίας, το δάνειο κατατίθεται σε δεσμευμένο λογαριασμό του οφειλέτη και ενώ η αποδέσμευση γίνεται σταδιακά, ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών, ο δανειολήπτης επιβαρύνεται με τους τόκους του δανείου, από την ημέρα που κατατίθεται το ποσόν στον δεσμευμένο λογαριασμό. Ο όρος αυτός απαγορεύεται, ανεξάρτητα αν το ποσόν που κατατίθεται στον λογαριασμό του δανειολήπτη εκτοκίζεται με τόκο κατάθεσης.
22. Η επιβολή προμήθειας ή εξόδων για την κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου, που είναι πελάτης του πιστωτικού ιδρύματος.
23. Η επιβολή προμήθειας ή εξόδων σε κάθε κίνηση λογαριασμού ταμιευτηρίου ή τρεχούμενου αναφορικά με την ανάληψη ή κατάθεση μετρητών ή επιταγής στα ταμεία των τραπεζών, όταν οι κινήσεις υπερβαίνουν το καθορισμένο από την τράπεζα όριο.
24. Η επιβολή εξόδων αδράνειας σε καταθετικούς λογαριασμούς, που παραμένουν ακίνητοι για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από αυτό που καθορίζει η τράπεζα.
25. Ο όρος που προβλέπει ότι οι λογαριασμοί με μέσο μηνιαίο υπόλοιπο μικρότερο από εκείνο που ορίζει η τράπεζα βαρύνονται με έξοδα τήρησης και παρακολούθησης των κινήσεων.
26. Ο όρος που υποχρεώνει τον καταθέτη να ειδοποιήσει αμέσως την τράπεζα, σε περίπτωση απώλειας του βιβλιαρίου καταθέσεων, και ορίζει ότι η τράπεζα δεν ευθύνεται σε περίπτωση που πραγματοποιήσει πληρωμή σε άλλο πρόσωπο, πριν λάβει την προαναφερόμενη ειδοποίηση και
27. Ο όρος που περιορίζει την ευθύνη των τραπεζών μόνο για δόλο ή για βαριά αμέλεια υπαλλήλου της, σε περίπτωση μη γνήσιας υπογραφής σε δελτία ή εντολές πληρωμής, αποκλείοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ευθύνη της για ελαφρά αμέλεια.

ΠΟΙΟΙ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2019